مائیم و "دلی" پر ز هیاهو و دگر هیچ

دردی ز فراق شب دیدار و دگر هیچ

هر ره که شفا رفت رهی جز به ره دوست

نشناخت و شد بنده ی جانان و دگر هیچ...

* به جای شبی "دلی" نوشتیم...البته نظر پگاه بود  

و از اونجا که من رو چیزی تعصب ندارم دیدم واقعا درست میگه 

جای دل تو این شعر دلی واقعا خالی بود...مرسی پگاه...

وقتی لبخند میزنی

 تمام جهان می ایستد، 

 تا 

تو را

تماشا کند...

و چشمهایت؛

ستاره ها نیز 

مانند آنها درخشان نیستند...